Drie zussen, één mentaliteit: “Niet lullen, maar poetsen”

De zussen werkten jarenlang alle drie voor Vebego bij het Maasstad Ziekenhuis. Jacqueline en Sandra als teamleiders, Eveline als assistent teamleider. Inmiddels werkt Eveline als teamleider bij het Erasmus Ziekenhuis. “Sandra en ik werken vier dagen per week samen,” vertelt Jacqueline. “We doen echt hetzelfde, op dezelfde locatie. Ze noemen ons hier ook wel de Siamese tweeling.” Sandra lacht: “En het wordt alleen maar erger. Mensen zeggen weleens: ‘Hé, je was hier toch net al?’ Dan moet ik uitleggen dat ze mijn zus hebben gezien.” Ook toen Eveline nog bij Maasstad werkte, zorgde dat voor verwarring. “Dan stond ik in de lift en zei iemand: ‘Meid, heb je je haar geverfd?’ Dan dachten ze dat ik Eef was,” vertelt Jacqueline. Sandra vult aan: “En nu ze weg is, vragen medewerkers nog steeds: ‘Hoe is het met die rooie?’”

Jarenlang samenwerken schept een band, maar maakt veranderingen ook extra gevoelig. Eveline vertelt open over haar overstap. “Ik werkte als assistent teamleider bij het Maasstad Ziekenhuis en kreeg de kans om teamleider te worden op een andere locatie. Dat was een mooie stap, dus die kans heb ik gegrepen. Maar dat betekende wel dat ik mijn zussen moest achterlaten.” Voor Jacqueline kwam dat op een moeilijk moment. “Op zich begreep ik haar keuze, maar de timing was verschrikkelijk. Mijn man was ziek, ons basisteam veranderde en toen ging zij ook nog weg. Dat viel me zwaar.” Sandra schiet vol wanneer ze terugdenkt aan die periode. “We hadden elkaar gewoon nodig. Dat besluit gaf echt een knauw. Er zijn tranen gevallen, aan alle kanten. Maar uiteindelijk hadden we tijd nodig om alles te laten bezinken.” Jacqueline knikt. “Je moet het zo zien: je werkt ruim 20 jaar samen, je bent familie, ons werk is ook ons thuis, onze verantwoordelijkheid. Je moet door en ook op een bepaald punt weer je gezonde verstand gebruiken. Dat is ook onze kracht’.

Ondertussen zijn de zussen allemaal gewend aan de nieuwe situatie. Eveline denkt met fijne herinneringen terug aan Maasstad. “De meeste mensen werken daar al heel lang. Er hangt een echte familiesfeer. Een warm gevoel.” Ze zegt het zonder omwegen: “Bij Vebego is het simpel. Je werkt er óf jarenlang - soms je hele leven - óf heel kort. Er is geen middenweg. Je past wel of je past niet. Dat zie je vaak al meteen.” Jacqueline vult aan: “Het is hier niet lullen, maar poetsen. Gelijkwaardigheid is heel belangrijk. Als je erboven wilt staan, werkt dat niet. Het gaat om saamhorigheid. Dat is geen trucje, geen complimentje hier of daar. Het is een gevoel.”

De drie zussen komen uit een warm gezin waarin je voor elkaar klaarstaat. Dat is precies de mentaliteit die ze ook binnen Vebego zien. ‘Ik heb echt meegemaakt dat er tien minuten voor een dienst snel vervanging moest komen,’ vertelt Sandra. ‘Nou, dan hoef ik maar 1 telefoontje te doen en er staat iemand klaar, zonder zeuren. Mijn man vindt dan nog altijd heel bijzonder. Vooral in het weekend.’ Eveline vult aan: ‘En zo is het in onze familie ook. Je bent er gewoon voor elkaar’.

Hoelang de zussen nog bij Vebego kunnen werken, weten ze niet. Sandra: ‘Ik blijf op die stoel zitten totdat ik met pensioen ga, dat weet ik zeker.’ Jacqueline: ‘Ik kan mij niet voorstellen dat we niet zouden samenwerken. Maar eentje stopt er eerder en de ander maakt het af. Ik ben hier als jong meisje binnengekomen en ik loop als oude vrouw eruit, haha!’ Ze zegt het met een knipoog. Maar ook met trots.